واکاوی و تشریح کامل دوربین‏های عکاسی

دوربین های عکاسی

دوربین عکاسی دستگاهی است که در اساس از یک جعبه ضد نور تشکیل شده و روی یکی از دیواره‏های آن شکافی وجود دارد که با یک عدسی پوشانده می‏شود. این عدسی، تصویر حقیقی و معکوس شیء را بر روی یک صفحه یا فیلمی که از ماده‏ای حساس به نور ساخته شده و در داخل جعبه قرار گرفته است بوجود می‏آورد. یک دوربین جدید تشکیل شده است از یک بدنه یا جعبه مجهز به مکانیسم نگهدارنده و تغذیه‏کننده فیلم، عدسی، شاتر، سیستم تنظیم فاصله (و شاید همچنین فاصله‏یاب)، و منظره‏یاب برای کادر کردن عکس. قسمت کوچکی از نور بازتابیده از شیء برای لحظه‏ای کوتاه از عدسی می‏گذرد و یک تصویر حقیقی بر روی صفحه یا فیلم عکاسی بوجود می‏آورد. ساده‏ترین راه تشکیل تصویری از این نوع، تعبیه یک دیافراگم «سوراخ سوزنی» در جلوی یک جعبه ضد نور است. قطر سوراخ مزبور 16% (حدود 4/0 میلیمتر) اینچ است. به این ترتیب می‏توان دوربینی ساخت که آن را دوربین «سوراخ سوزنی»‌ می‏نامند (شکل 1). از هر نقطه شیء، یک پرتو نور بازمی‏تابد و از طریق این سوراخ به صفحه فیلم برخورد می‏کند و در نقطه برخورد، تصویر آن نقطه را می‏سازد. در این دوربین ساده، تصویر هر نقطه از شیء بصورت یک نقطه بیضی‏شکل بر روی فیلم می‏افتد و در اثر درهم‏رفتن این نقاط تصویری تار و مبهم به دست می‏آید. علاوه بر این، چنین دوربینی از شدتِ نورِ ضعیفی برخوردار است، یعنی عدسی آن (سوراخ ریز) «سرعت پایینی» دارد. برای اینکه صفحه عکاسی به اندازه کافی نور ببیند، به زمان نسبتاً طولانی احتیاج است. برای تشکیل تصاویر دقیق‏تر و نورانی‏تر از یک عدسی شیئی (و یا ترجیحاً از یک سری عدسی به نام «عنصر» که یکی بعد از دیگری قرار می‏گیرند) استفاده می‏شود. به این ترتیب هر یک از پرتوهای نور بازتابیده از جسم، به وسیله عدسی بر روی نقطه‏ای خاص از صفحه عکاسی متمرکز می‏شود. در یک دوربین جعبه‏ای (شکل 2) اندازه روزنه نور و در نتیجه توان انتقال نور دوربین ثابت است. عدسی چنین دوربینی معمولاً فقط از یک یا دو عنصر تشکیل شده است. دوربین‏های پیشرفته تر، مجهز به سیستم تنظیم روزنه نور و زمان نوردهی هستند تا بتوان دوربین را با شرایط مختلف نور و حرکت تصویر تطبیق داد. (زمان نوردهی در مورد اجسام متحرک باید کوتاه باشد تا تصویر دقیقی از آنها بر روی فیلم یا صفحه عکاسی تشکیل شود). عدسی‏های این دوربین‏های پیشرفته‏تر معمولاً از سه عنصر یا بیشتر تشکیل شده اند. دوربین‏هایی که از فیلم‏های بزرگتر استفاده می‏کنند معمولاً‌ از نوع «فانوسی» و به شکل دم آهنگری ساخته می‏شوند (شکل 3). دوربین‏های کوچکتر معمولاً‌ از نوع لوله‏ای هستند (شکل 4). این نوع ساختمان (لوله ای) که معمولاً‌ در دوربین‏های اصطلاحاً مینیاتوری (بسیار کوچک) مورد استفاده قرار می‏گیرد،‌ امتیازات نوری مهمی دارد که کوتاهی فاصله‌ کانونی، میدان زاویه‏ای بزرگتر و امتیازات حاصل از این دو مورد. مدل‏های حرفه‏ای مجهز به یک جفت فاصله‏یاب، عدسی‏های قابل تعویض و شاترهایی با سرعت‏هایی تا ثانیه هستند.

دوربین‏های عکاسی

دوربین بازتابی دوعدسی ای

«دوربین بازتابی دوعدسی ای» (شکل 5) از یک قسمت دوربین و یک «منظره‏یاب» تشکیل شده است. فاصله این دو قسمت طوری تنظیم شده است که همان تصویر دقیق و واضحی که روی صفحه شیشه‏ای منظره‏یاب شکل می‏گیرد بر روی صفحه فیلم نیز بوجود می‏آید. فاصله کانونی عدسی‏های این دو قسمت دقیقاً مساوی است. عدسی منظره‏یاب در مقایسه با عدسی دوربین توان انتقال نور بیشتری دارد و علت تمرکز دقیق‏تر و سریع‏تر نیز همین است. تمام دوربین‏های بازتابی دوعدسی‏ای، عکس‏هایی به ابعاد 2 × 2 اینچ (حدود 7/5 × 7/5 سانتیمتر) می‏گیرند. دوربین بازتابی تک‏عدسی‏ای (شکل 6) فقط یک عدسی دارد که ابتدا تصویر را بر روی صفحه شیشه‏ای منظره‏یاب (یا داخل یک منظره‏یاب منشوری) وضوح می‏دهد (زوم می‏کند) و سپس با بالارفتن آینه منحرف‏کننده (که با زاویه o45 کار گذاشته شده است) تصویر را روی صفحه فیلم می‏اندازد. زمان توقف (باز بودن روزنه نور) قبل از انجام عکسبرداری تنظیم می‏شود. با آزاد شدنِ شاتر، آینه منحرف‏کننده به طور خودکار کنار می‏رود و شاتر که در این نوع دوربین‏ها معمولاً‌ از نوع سطح کانونی است ــ یعنی مستقیماً در جلوی فیلم کار گذاشته شده است (به صفحه 288 رجوع کنید) ــ برای لحظه‏ای کوتاه نور را به فیلم می‏رساند. سپس وقتی فیلم را برای عکس بعدی به دور حلقه می‏پیچانند، شاتر به طور خودکار از حالت قفل به‏در می‏آید و آینه برای وضوح دادن به عکس بعدی پایین می‏رود. منبع: سندباد