درباره تلویزیون ها

تلوزیون های سیاه و سفید

در تلویزیون از همان اصل نمایش سینمایی استفاده می‏شود؛ به این ترتیب که در هر ثانیه حداقل بیست و پنج تصویر را به نمایش می‏گذارند و در نتیجه، بیننده یک حرکت مداوم را می‏بیند. در تهیه تصویر تلویزیونی نیز، مثل صفحات ترامِ «گراورسازی با عکاسی»  که در آن الگویی از نقطه‏ها ارزش سایه‏روشن‏های مختلف یک عکس را بوجود می‏آورد، از تعداد بیشماری «اجزاء تصویر» استفاده می‏شود که اساس آن در  نشان داده شده است. به این ترتیب، تصویر باید به تعدادی خط (مثلاً 625 خط) تقسیم شود و هر خط باید شامل چند صد ارزش نوری ترامی قابل تفکیک باشد. این امر را جاروکردن (Scanning) می‏نامند. جهت بدست آوردن یک تصویر مناسب، باید آن را حداقل به یکصد هزار قسمت تجزیه کرد و البته اگر تعداد تقسیمات دویست هزار باشد، نتیجه بهتری بدست می‏آید. در دوربین تلویزیونی یا «ایکونوسکوپ» ، تصویر را روی صفحه‏ای به نام صفحه سیگنال که سطح آن با یک پوشش موزاییکی (خانه به خانه ای) حساس به نور پوشانده شده است متمرکز می‏کنیم. هر یک از این نقاط که به یکی از اجزاء مربوط می‏شود، بار الکتریکی مثبتی بدست می‏آورد که دامنه یا شدت آن به شدت نوری که به آن می‏تابد بستگی دارد. باریکه الکترونی که در روی صفحه سیگنال نقطه جاروکننده را بوجود می‏آورد، آن را بصورت زیگزاگ و سطر به سطر می‏پیماید. هر بار جاروی کامل صفحه 35/1 ثانیه[i] طول می‏کشد و در نتیجه، بار الکتریکی، هر یک از نقاط حساس به نور را 25 بار در ثانیه تخلیه می‏کند. به این ترتیب، هر نقطه یک ضربان (ایمپالس) الکتریکی بوجود می‏آورد که قدرت آن به شدت روشنایی آن نقطه در آن لحظه خاص بستگی دارد. این ضربان‏ها، که مجموعاً تشکیل سیگنال تصویر را می‏دهند، تقویت و مخابره می‏شوند. در گیرنده تلویزیون، ضربان‏های ورودی پس از تقویت به الکترود کنترل لامپ تصویر (لامپ پرتو کاتدی) تغذیه می‏شوند . در این لامپ، یک باریکه الکترونی بصورت زیگزاگ و همزمان با باریکه لامپ دوربین، در عرض یک صفحه فلوئورسنت به حرکت درمی‏‏‏آید. شدت این باریکه الکترونی مناسب با قدرت ضربان‏های الکتریکی تغییر می‏کند، به این ترتیب، طرحی از نقاط نورانی، با روشنایی متغیر، بطور پی در پی و سریع در روی صفحه بوجود می‏آید و تصویری را می‏سازد که بیننده آن را مشاهده می‏کند.

تی وی

سیگنال تصویر

سیگنال تصویر را می‏توان با استفاده از کابل (کابل‏های هم‏محور) به گیرنده رسانید. اما معمولاً آن را از طریق امواجی مشابه با آنچه در پخش رادیویی مورد استفاده قرار می‏گیرد ــ‌ ولی با طول موج کوتاه‏تر ــ ارسال می‏دارند. این امواج کوتاهِ فرکانس بالا فقط می‏توانند در خطوط مستقیم حرکت کنند. بنابراین به علت انحنای سطح زمین، دامنه آنها محدود به افق قابل رؤیت است. به همین دلیل برای پوشش تلویزیونی خوب یک منطقه، لازم است فرستنده‏های تلویزیونی را روی دکل‏ها یا برج‏های بلند و در فواصل 50 مایلی (حدود 80 کیلومتری) از یکدیگر کار بگذارند.

 

لوازم جانبی لامپ تصویر تلوزیون

«ایکونوسکوپ» که حدود شصت سال قبل اختراع شد و اکنون دیگر چندان متداول نیست، قدیمی‏ترین وسیله تجزیه الکترونی جهت تبدیل تصویر نوری به مجموعه‏ای متوالی از سیگنال‏های (علائم) الکتریکی در دوربین تلویزیون است. این دستگاه به مراتب مؤثرتر از دستگاه‏های مکانیکی جاروکننده (Scan ning) بود و در دهه 1930 کاملاً جای آنها را گرفت. جزء اصلی ایکونوسکوپ «صفحه سیگنال» است که سطح جلویی آن پوشیده از موزاییکی متشکل از صدها هزار گوی ریزنقره است. سطح هریک از این گوی‏ها لایه‏ای از اکسیدهای نقره و سزیم دارد. تصویر نوری یک شیء با استفاده از عدسی بر روی موزاییک متمرکز می‏شود. سطح موزاییک، توسط باریکه‏ای از الکترون، که سطح تصویر را می‏پیماید، سطر به سطر جارو می‏شود. وقتی این باریکه به یک گوی برخورد می‏کند، بار آن تخلیه می‏شود. پوشش اکسید نقره هر گوی به مانند یک الکترود خازنی عمل می‏کند که الکترود دیگر آن صفحه فلزی سیگنال است. صفحه سیگنال با یک لایه میکا از گوی‏های ریزنقره‏ای جدا شده است . هر بار که بار گوی تخلیه شود، یک ضربان (ایمپالس) الکتریکی بوجود می‏آید. به این ترتیب، با تبدیل تصویر تلویزیونی به ضربان‏های الکتریکی مربوط، یک سری متوالی از ضربان‏های الکتریکی حاصل می‏شود که به «سیگنال تصویر تلویزیونی» معروف است.

تجزیه و ترکیب مجدد تصاویر تلویزیونی اشیاء، که سطر به سطر از چپ به راست و از بالا به پایین صورت می‏گیرد، به جارو (Scan) معروف است. عامل تجزیه و ترکیب ارزش‏های نوری در طول یک سطر را نیز «نقطه جاروکننده» می‏نامند که توسط باریکه‏ای از الکترون‏ها بوجود می‏آید و مسیر آن طرح یا الگوی جارو نام دارد. این نقطه از چپ به راست حرکت می‏کند و دوباره به سرعت در حالت خاموشی و عدم فعالیت، از راست به چپ برمی گردد. همزمان، نقطه با سرعت نسبتاً کمتری از بالا به پایین حرکت می‏کند.

4

اورتیکون

«اورتیکون» اولین جانشین ایکونوسکوپ بود. موزاییک آن به موزاییک ایکونوسکوپ شباهت دارد، اما به جای گوی‏های ریز، از مربع‏های کوچک و حساس به نور تشکیل شده است. صفحه سیگنال آن یک لایه ‌شفاف فلزی است که در ناحیه‌ پشت قرار دارد. در ساختمان «اورتیکون تصویری» که به خاطر حساسیت بسیار زیادش به نور مشهور است،‌ پیشرفت بیشتری مشاهده می‏شود. این دستگاه به «اورتیکون» شباهت دارد ولی دارای یک «فرایند تصویرنمایی الکتریکی» اضافی، و نیز تقویت‏کننده‏ای است که براساس پدیده تکثیر الکترون عمل می‏کند. تکثیرکننده الکترون قدرت سیگنال تصویر را چندین هزار برابر می‏کند و به این ترتیب حساسیت بسیار بالایی بوجود می‏آورد.

ویدیکون

«ویدیکون» یکی دیگر از لامپ‏های تلویزیونی است که براساس پدیده نوررسانایی عمل می‏کند. انواع اولیه آن بسیار کُند عمل می‏کردند و فقط در صنایع، کنترل ترافیک و امثالهم مورد استفاده قرار می‏گرفتند. پیشرفت‏های بعدی سبب دگرگونی این وضع شد. صفحه سیگنال ویدیکون پوشش شفاف فلزی‏ای است که روی آن لایه‏ای از یک ماده‌ نوررسانا (ترکیب پیچیده‏ای از سلینم) قرار دارد. مقاومت الکتریکی این ماده در تاریکی بسیار زیاد است، ولی به تدریج، همراه با افزایش نور، از مقاومت آن کاسته می‏شود. تصویر نوری، طرحی از رسانایی متغیر بوجود می‏آ‌ورد که توزیع آن بستگی به توزیع نور در تصویر دارد. مسیرهای هادی‏ای که در لایه نوررسانا بوجود می‏آید به بار مثبت صفحه سیگنال اجازه می‏دهد که از لایه عبور کند. یک باریکه الکترونی بار مثبت را در هر یک از نقاط تصویر الکتریکی خنثی می‏کند و تغییر حاصله در پتانسیل، با عمل خازن به صفحه سیگنال منتقل می‏شود (براساس همان اصولی که در ایکونوسکوپ وجود دارد). امتیاز ویدیکون آن است که می‏توان آن را در اندازه‏های بسیار کوچک تولید و نتیجتاً، در ساختمان آن از عدسی‏های کوچک و نسبتاً ارزان استفاده کرد.

وسایل جانبی تلویزیون

لامپ تصویر تلویزیون (لامپ پرتو کاتدی) به یک تفنگ الکترونی مجهز است. تفنگ مزبور، کاتد داغی دارد که الکترون ساطع می‏کند. این الکترون‏ها متمرکز می‏شوند و تشکیل باریکه‏ای را می‏دهند که توسط یک سیستم منحرف‏کننده به جلو و عقب حرکت می‏کند و روی صفحه فلوئورسنت به شکل یک نقطه نورانی ظاهر می‏شود. تمرکز الکترون‏ها در یک پرتو باریک، یا توسط الکترودهایی انجام می‏گیرد که به مثابه یک عدسی الکترونی عمل می‏کند و یا بوسیله بوبینی صورت می‏گیرد که مانند یک عدسی مغناطیسی عمل می‏کند . انحراف الکترواستاتیک باریکه در دو جهت، به منظور جاروکردن، با دو جفت الکترود مسطح که دوبه‏دو بر هم عمودند  و یا توسط یک بوبین منحرف‏کننده مغناطیسی انجام می‏گیرد. امتیاز انحراف مغناطیسی بر انحراف الکترواستاتیک آن است که با ولتاژ کم می‏توان به زوایای انحراف بزرگتری دست یافت. با استفاده از این امتیاز می‏توان لامپ‏ها را کوتاهتر انتخاب کرد و در نتیجه، دستگاه تلویزیون، به اصطلاح، کتابی‏تر شود.

تلویزیون

نقطه جاروکننده باریکه الکترونی، در عرض صفحه تلویزیونی به جلو و عقب می‏رود و همزمان با نقطه جاروکننده دوربین تلویزیون، خط به خط آن را جارو می‏کند. صفحه فلوئورسنت داخل لامپ از یک پوشش شیمیایی (که سولفید روی از عناصر عمده آن است) برخوردار است. این صفحه در اثر برخورد الکترون‏های سرعت بالا می‏درخشد. رنگ فلوئورسانس را می‏توان به کمک ترکیبات شیمیایی مختلف پوشش تنظیم کرد. تمرکز باریکه الکترونی از «عدسی الکتریکی» بوسیله یک میدان الکتریکی که در فاصله بین استوانه‌ اتصال زمین‏دار (با پتانسیل صفر) و صفحه آند (با پتانسیل مثبت) شکل می‏گیرد، انجام می‏شود. خطوط نیرو از سوراخ مرکز آند عبور می‏کنند، و سطوح هم‏پتانسیل، تقریباً مانند عدسی نوری، منحنی‏شکل هستند.

در حالت تمرکز مغناطیسی، الکترون‏ها مسیری مارپیچ را می‏پیمایند. جاروکردن از طریق انحراف الکترواستاتیکی الکترون‏ها در میدان دو جفت از صفحاتِ منحرف‏کننده، با سقوط جسم در میدان نیروی جاذبه قابل مقایسه است. هر الکترون مسیری سهمی‏شکل را می‏پیماید. برای کسب این نتیجه در انحراف مغناطیسی، الکترون را برای فاصله معینی در یک مسیر مارپیچ به حرکت وامی‏دارند. جاروی مغناطیسی با دو سیم‏پیچ الکترومغناطیسی که به دور هسته‏ای از جنس یک فلز مغناطیسی پیچیده شده‏اند حاصل می‏شود. انحراف باریکه به این دلیل صورت می‏گیرد که بر هر الکترون در حال حرکت در یک میدان مغناطیسی نیرویی وارد می‏شود که جهت آن عمود بر جهت حرکت و همچنین عمود بر خطوط نیروی مغناطیسی است.

منبع: سندباد

 

بدون دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>