تاریخچه پیدایش قلم خودنویس

در قلم خودنویس پیستونی، یک میله پیچی به کلاهک جوهرپُِرکنی انتهای قلم وصل است. این میله با رزوه‏های داخلی دسته توخالی پیستون درگیر می‏شود. به انتهای جلویی این دسته پیستونی وصل است که هوا و مایع نمی‏تواند به پشت آن یعنی مخزن جوهر نفوذ کند. وقتی کلاهک جوهرپُرکنی را می‏چرخانیم، میله پیچی در داخل دسته‌ پیستون می‏چرخد و آن را به جلو و یا عقب می‏راند (شکل 1ـ الف). اگر کلاهک را بر خلاف عقربه‏ های ساعت بچرخانیم (شکل 1ـ ب)، پیستون جلو می‏رود. یک مجرای کوچک هوا را به پشت پیستون هدایت می‏کند تا از بروز خلأ که مانع حرکت آزاد آن می‏شود، جلوگیری بعمل آید. وقتی پیستون به عقب برمی گردد، هوای پشت آن از همان مجرا بیرون می‏رود. حرکتِ برگشت پیستون، با چرخاندن کلاهک در جهت عقربه‏های ساعت صورت می‏گیرد (شکل 1ـ ج). هنگام عقب آمدن پیستون، در جلوی آن مکش ایجاد می‏شود و در نتیجه جوهر به داخل مخزن و مجرای جوهر کشیده می‏شود و قلم تا حد سوراخ هوای نوک آن، از جوهر پر می‏شود. هنگام جوهر کردن قلم لازم است که نوک آن را تا بالای سوراخ هوا در جوهر فروبریم.

تاریخچه پیدایش قلم خودنویس

ساختار قلم خودنویس

هنگام استفاده از قلم، جوهر مخزن و از طریق شیارهای بسیار ریز به زیر نوک قلم می‏رسد و نهایتاً راه خود را به شکاف نوک قلم می‏گشاید. فشار دست نویسنده شکاف نوک قلم را اندکی بازتر می‏کند و همین امر سبب می‏شود که جوهر بیشتری به نوک برسد و بر روی کاغذ منتقل شود. به همان میزان که جوهر از مخزن منتقل شود، باید هوا جای آن را بگیرد، به همین دلیل سر قلم دارای یک مجرای عبور هواست که حباب‏های کوچک هوا از طریق آن به دورن مخزن راه می‏یابند.

ساختار قلم خودنویس

جنس فشنگ قلم خودنویس

فشنگ قلم خودنویس فشنگی (شکل 2) از پلاستیک قابل ارتجاع ساخته شده و یک گلوله کوچک شیشه‏ای مجرای ورود آن را می‏بندد. این فشنگ حدود یک سانتیمتر مکعب جوهر را در خود جای می‏دهد. وقتی فشنگ را به قلم وصل می‏کنیم، یک پین گلوله شیشه‏ای داخل آن را عقب می‏راند و راه عبور جوهر به نوک قلم باز می‏شود. کارِ قسمت تغذیه‏کننده قلم آن است که جوهر داخل فشنگ را به نوک قلم هدایت کند (شکل 2ـ ب). در انتهای این قسمت، زبانه‏ای وجود دارد که جوهر را از فشنگ بیرون می‏کشد. بعلاوه، قسمت تغذیه طوری ساخته شده است که پس از خروج جوهر، هوا را به داخل فشنگ راه می‏دهد. یک کلاهک درزبندِ داخلی جروی خروج هوا از اطراف دهانه فشنگ را می‏گیرد و آن را به درون مجرای منتهی به نوک قلم هدایت می‏کند. «ناظم گرمایی» شامل دو لوله است که در سر قلم داخل یکدیگر قرار گرفته‏اند. فاصله بین این دو لوله طوری تنظیم شده است که جوهر در اثر خاصیت مویینگی به دیواره‏ها می‏چسبد. هدف از این سیستم آن است که اگر در اثر افزایش دما (به دلیل نگهداری قلم در دست نویسنده) جوهر بیشتری از فشنگ خارج شود، این جوهر به نوک قلم راه پیدا نکند. مخازن توازن (یعنی فواصل موجود در بین دو لوله)، به کمک خاصیت مویینگی، جوهر اضافی را جذب و نگهداری می‏کنند و اجازه نمی‏دهند که به نوک قلم راه یابد و روی کاغذ لکه ایجاد کند.
منبع: سندباد