الوار (چوب ساختمانی) و کاربرد استفاده آنها

الوار چوب

کاربرد استفاده از چوب

چوب در کنار سنگ یکی از قدیمی‌ترین مواد ساختمانی بشر است. این ماده هنوز یکی از کالاهای مهم تجاری است. اما در حال حاضر درختان، در مقایسه با سرعت رشد آنها، با سرعت بسیار بیشتری قطع می‌شوند و به همین دلیل خطر کمیاب شدن چوب بطور فزاینده وجود دارد. چوب را نمی‌توان به روش مصنوعی در آزمایشگاه تولید کرد. گیاهان به کمک نور و گرمای خورشید دی اکسید کربن اتمسفر و رطوبت موجود در خاک را به گلوکز تبدیل می‌کنند. گاه بخشی از گلوکز را بصورت نشاسته ذخیره می‌کنند و بخش دیگر را به سلولز تبدیل می‌سازند که سلول‌های کشیده و بلند از آن شکل می‌گیرند. به این طریق دسته‌های پیچیده‌ای از لوله‌ها (به نام الیاف) بوجود می‌آیند که کار انتقال آب و دیگر مواد ضروری برای حیات گیاه را بر عهده دارند و از سوی دیگر به ساقه‌های گیاه استحکام می‌دهند. ملکول‌های گلوکزِ تک که طی فرایند سنتز در برگ‌ها تولید می‌شوند، در مرحله بعد فرایند پلی‌مر شدن را پشت سر می‌گذارند و ملکول‌های زنجیره‌ای را بوجود می‌آورند. این ملکول‌ها گاه تا هزار منومر گلوکز را شامل می‌شوند. حدود صد عدد از این ملکول‌های زنجیره‌ای، یک رشته خرده‌بلوری (با ضخامتی در حدود 6 تا 8 میلیونیم میلیمتر) را شکل می‌دهند و بین ده تا صد عدد از این رشته‌ها، یک تار ریز (به نام میکروفیبریل با ضخامت 20 تا 80 میلوینیم میلیمتر) را بوجود می‌آورند. دسته‌ای که شامل 10 تا 100 عدد از تارهای ریز است، یک رشته کوچک یا تارچه (فیبریل) را بوجود می‌آورد. تارچه کوچک‌ترین واحدی است که می‌توان با خوب آسیاب کردن تار چوب، در زیر میکروسکوپ معمولی مشاهده کرد. تارچه‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند و «حلقه‌های روزانه» را بوجود می‌آورند. این حلقه‌ها طرح مارپیچ دارند. تارچه‌های تک با ماده‌ای به نام لیگنین (ترکیبی شبیه به سلولز) به هم پیوند می‌خورند. حلقه‌های روزانه شبیه استوانه‌های توخالی هستند که تعداد زیادی از آنها دور تا دور هم (یکی در داخل دیگری) قرار می‌گیرند. در مرکز این نوع لوله مرکب یک حفره پُِر از هوا (کاواک)‌ وجود دارد که ضخامت آن به 2 تا 3 ده هزارم میلیمتر می‌رسد. در نهایت تعدادی از این لوله‌ها که محکم به هم پیوند خورده‌اند، یک تار یا رشته چوب (با ضخامت 1/30 میلیمتر) را بوجود می‌آورند. قطر مجاری این تار 1/10 تا 1/(100/000) میلیمتر است.
چوب سبز 40 تا 60 درصد و چوب خشک 10 تا 20درصد رطوبت دارد. چوب کاملاً‌ آّب‌زدایی شده، شامل 45 تا 50درصد سلولز و 20 تا 25 درصد لیگنین است. درصد باقیمانده را کانی‌ها، عوامل مازوکاری، چربی‌ها، روغن‌ها، صمغ‌ها، کربوهیدرات‌ها و همی‌سلولزها تشکیل می‌دهند. چوب به دلیل رسانایی گرمایی پایین، ظرفیت بالای جذب تابش‌ها (پرتوهای گرمایی و غیره) و مقاومت آن، ماده‌ بسیار مفیدی است.

کاربرد استفاده از چوب

دو دسته کلی چوب‌ها

چوب‌ها به دو دسته کلی چوب‌های نرم (عمدتاً درختان میوه مخروطی: کاج،‌ صنوبر و غیره) و نیز سپیدار، بید و غیره) و چوب‌های سخت (بلوط، راش و غیره) تقسیم می‌شوند. خشک کردنِ‌ الوار از اهمیت بسیاری برخوردار است. در چوب سبز مقدار زیادی آب بصورت آزاد در بین سلول‌ها وجود دارد. خشک کردن عبارت است از بیرون کشیدن این آّب و درصد معیّنی از رطوبت دیواره‌های سلولی چوب. برای این کار دو روش اصلی وجود دارد: ‌خشک کردن با جریان هوا و خشک کردن در دستگاه. در روش اول الوارها را طوری روی هم قرار می‌دهند که هوا به راحتی بین آنها جریان یابد و رطوبت تبخیر شود. دستگاه خشک‌کن، محفظه‌ای آجری است و به لوله‌های گرم‌کننده، تعدادی فن یا پنکه (برای حفظ گردش هوا)، تعدادی جت بخار مجهز است.

منبع: سندباد